به چند صورت می ‏توان آن را بجا آورد:
صورت اول: بعد از نيت و تکبيرة الاحرام، حمد و سوره خوانده شود و به رکوع برود، سپس سر از رکوع برداشته و دوباره حمد و سوره را بخواند و به رکوع رود و باز سر از رکوع بردارد و حمد و سوره بخواند و به رکوع رود و سپس سر از رکوع بردارد و همين طور ادامه دهد تا يک رکعت پنج رکوعى که قبل از هر رکوعى حمد و سوره خوانده است انجام دهد، سپس به سجده رفته و دو سجده نمايد و بعد براى رکعت دوم قيام کند و مانند رکعت اول انجام دهد و دو سجده را بجا آورد و بعد از آن تشهد بخواند و سلام دهد.
صورت دوم: بعد از نيت و تکبيرةالاحرام، حمد و يک آيه (البته احتساب بسم‌الله به عنوان يک آيه خلاف احتياط است) از سوره‏اى را قرائت کرده و رکوع کند، سپس سر از رکوع بردارد و آيه ديگرى از آن سوره را بخواند و به رکوع رود، و بعد سر از رکوع برداشته و آيه ديگرى از همان سوره را قرائت نمايد و همين طور تا رکوع پنجم ادامه دهد تا سوره‏اى که پيش از هر رکوع، يک آيه از آن را قرائت کرده، قبل از رکوع آخر تمام شود. سپس رکوع پنجم را بجا آورد و به سجده رود، و پس از اتمام دو سجده، براى رکعت دوم قيام نمايد و حمد و آيه‏اى از يک سوره را بخواند و به رکوع برود و همين طور مانند رکعت اول ادامه دهد تا تشهد بخواند و سلام دهد و چنانچه بخواهد براى هر رکوعى به يک آيه از سوره‏اى اکتفا کند، نبايد سوره حمد را بيش از يک مرتبه در اول آن رکعت بخواند.
صورت سوم: يکى از رکعت‌ها را به يکى از دو صورت و رکعت ديگر را به نحو ديگر بجا آورد.
صورت چهارم: سوره‏اى را که آيه‏اى از آن را در قيام پيش از رکوع اول خوانده، در قيام پيش از رکوع دوم يا سوم يا چهارم تکميل نمايد، که در اين صورت واجب است بعد از سر برداشتن از رکوع، سوره حمد را در قيام بعدى اعاده نموده و يک سوره يا آيه‏اى از آن را اگر پيش از رکوع سوم يا چهارم است، قرائت کند، و در اين صورت واجب است که آن سوره را تا قبل از رکوع پنجم به آخر برساند.

واژه عيد در قرآن فقط يك بار آمده است.
(أَللّهُمَّ أَنزِل علينا مائدۀً مِنَ السَّماء تكون لنا عيداً لأَوّلنا و آخرنا و آية منك). [1]
،خدايا! نازل كن براى ما مائده‏اى از آسمان كه براى اوّلين و آخرين از ما عيد باشد و نشانه‏اى از تو.
در تفسير اين آيه آمده است: عيد در لغت از مادّه عود به معنى بازگشت است. به روزهايى كه مشكلات از قوم و جمعيّتى برطرف می شود و بازگشتِ به پيروزيها و راحت هاى نخستين می كنند، عيد گفته می شود.
و در اعياد اسلامى به مناسبت اين كه در پرتو اطاعت يك ماه مبارك رمضان و يا انجام فريضه بزرگ حج، صفا و پاكى فطرى نخستين به روح و جان باز مى گردد و آلودگی ها كه برخلاف فطرت است از ميان می رود، «عيد» گفته شده است. و از آنجا كه روز نزول مائده، روز بازگشت به پيروزى و پاكى و ايمان به خدا بوده است؛ حضرت مسيح(ع) آن را «عيد» ناميده است. [2]
پي نوشت ها:
[1]. سوره مائده، آيه 114
[2]. تفسير نمونه، ج 5، ص 131

امام علی (ع) می فرمایند :

بیشترین توجه شما به قبولی عمل باشد نه اصل عمل .

با این حساب از كجا می توان فهمید كه طاعتمان را خدا پذیرفته است ؟

امام صادق (ع) می فرمایند :

هر كه می خواهد بداند آیا نمازش پذیرفته شده یا نه ، ببیند آیا نمازش ، او را از گناه و زشتی باز داشته است ؟ به هر مقدار كه نمازش ، مانع گناه و منكر شود ، نمازش قبول شده است .

مشكل تر بودن

در عبادت باید دشواری آن را تحمل كرد و بر سستی و تن پروری غلبه یافت و به پرستشی عاشقانه و پیوسته پرداخت .

امام علی (ع) می فرمایند : بهترین كارها ، عملی است كه خود را ( علیرغم عدم پذیرش نفس ) بر آن وادار كنی .

آنكه در لحظات سخت ، از رسول خدا حمایت و یاری كند .

آنكه با پای پیاده به سفر حج و زیارت برود .

آنكه با جان و مال ، در راه خدا مبارزه كند .

آنكه در راه دین ، سختی بیشتری تحمل كند ، از فضیلت بیشتری برخوردار است .

واژه «توسل» دوبار در قرآن آمده است. این واژه به معنای تقرب جستن، منزلت جستن و نزدیک شدن به غیر توسط چیزی، به کار رفته است. با ژرف‌نگری در منابع اسلامی به این نتیجه می‌رسیم که توسل انواع فراوانی دارد. بعضی از انواع توسل مورد اتفاق همه دانشمندان اسلام جایز، بعضی از آن ممنوع و حرام و بعضی دیگر مورد اختلاف است. توسل به حق نبی، توسل به آثار نبی و توسل به دعای نبی و اولیای الهی بعد از حیات، از انواع اختلافی توسل است.

از روایات اسلامی استفاده می‌شود که توسل جستن به ذات نبی و آثار آن حضرت و اولیای الهی هیچ اشکالی ندارد. از زمان صدر اسلام نیز سیره صحابه، تابعین و مسلمانان همین بوده است؛ ولی در قرن هشتم، ابن‌تیمیه این امر را ممنوع اعلام کرد و شکاف بزرگی را بین مسلمانان ایجاد نمود. محمدبن‌عبدالوهاب نیز در قرن دوازدهم آن را تشدید بخشید و این مسئله باعث اختلاف میان مسلمانان شد.

قطعا بسم الله. . . يك جزء و آيه اى از سوره 27 نمل هست بلكه در آن سوره دو آيه آن را تشكيل داده است، و در هر سوره اى بسم الله يك آيه بشمار مى رود و لذا اگر شخصى در نماز، چه فريضه باشد يا نافله، آن را نخواند نمازش باطل است.  و واجب است در نمازهائى كه لازم است مرد حمد و سوره را بلند بخواند بسم الله نيز بلند خوانده شود و در نمازهائى كه بايد حمد آهسته خوانده شود مستحب است بسم الله بلند خوانده شود، و عقيده اصحاب ما اماميه بر اين است، ولى ميان فقهاء مسلمين اختلاف است اگر چه بيشتر از آنان با اين نظريه موافقند بلكه آن عقيده بيشتر علماء گذشته است اگر نگوئيم همه.

تو اى خواننده گرامى بايد توجه كنى كه قطعا سخن درست محكم و استوارى كه به دلائل قطعى از عقلى و نقلى مسلم و روشن شده اين عقيده است كه هر آن چه از قرآن كريم در دسترس مردم هست تمامش چيزهائى است كه خداوند بلند مرتبه بر پيامبرش آخرين برانگيختگان، حضرت محمد بن عبدالله (ص) فرو فرستاده، و هيچگونه كم و زيادى در آن نشده و دليل اين عقيده اين است كه:

1- اندازه سوره هاى قرآن كه يكصد و چهارده تاست بدون ترديد از دوران خود رسول خدا (ص) تا كنون تغيير نيافته است.

2- ترتيب و در جاى خود قرار دادن آيات و سوره ها، به دستور شارع مقدس بوده كه كسى حق چون و چرا در آن را ندارد، و يقينا به دستور پيامبر (ص) بوده و همانگونه كه جبرئيل امين وحى خدا به فرمان پروردگارش به او خبر داده، تنظيم گرديده است.

3- در زمان زندگى پيامبر خدا پيش از آن كه جهان فانى را بدرود گويد مردم سوره ها را با نامهاى ويژه شان مى شناختند.

4- سرح ريزى حروف و علائم، و صورت سازى خطوط در قرآن مجيد طبق همان طرحى است كه از نوشته هاى نويسندگان وحى در دوره پيامبر نمونه بردارى شده است.

5- علت آن كه در آغاز نهمين سوره قرآن برائت آية بسم الله الرحمن الرحيم نوشته نشده، آن است كه: چنانكه با يكصد و سيزده سوره ديگر غير آن يكباره نازل شده با اين سوره نازل نگرديده است.

6- بسم الله الرحمن الرحيم جزء هر سوره است همانگونه كه جزء آيه اى از سوره 27 نمل مى باشد(13)

7- اخبار و آثارى كه گوياى آن است كه عده زيادى از ياران پيغمبر در دوران آن حضرت يا بعد از درگذشت آن بزرگوار قرآن را گرد آورده اند مانند آن كه گويند: در دوره خلافت ابوبكر آيات پراكنده قرآن جمع آورى شده مقصود آن نيست كه آنان آيات را در سوره ها مرتب نمودند. در مورد ترتيب سوره ها نيز بزودى به تحقيق خواهيم پرداخت.  همه اين مطالب را كه ياد آور شديم عقيده اهل تحقيق از دانشمندان پيرو ائمه اطهار است كه بهشت خداجايگاهشان باد و جز آنان برخى از علماء اهل تسنن نيز به آن معتقد مى باشند و هر كه عقيده اى بر خلاف آن را برگزيده بدون بصيرت بوده و سخن بيهوده اى گفته و به كوره راهى گام نهاده است.  لازم به تذكر است اگر مى خواستم در هر يك از عناوين فوق همه دلائل آن را مفصلا يادآورى نمائيم و بطلان گفته مخالف را بياوريم نوشته ما به درازا مى كشيد، و سخن روياروى ما پراكنده مى گشت و گرفتارى ما افزون مى گشت، بدين جهت مختصرى از دلايل هر يك از آن عناوين را مى آوريم و به خواست خدا براى آن كه در قفسه سينه دلى سالم دارد بسنده خواهد بود.

ماه شعبان هشتمين ماه از ماههای قمری است و بهترين دعاها و ذكرها در اين ماه روايت شده است كه مهمترين آن صدقه و استغفار است

به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه كانون‌های تخصصی قرآن، شعبان ماه بسيار شريفى است و به پيامبر اكرم (ص) منصوب است و آن حضرت اين ماه را روزه مى‌گرفت و به ماه رمضان وصل مى‌كرد و آن حضرت مى‌فرمود شعبان، ماه من است و هر كه يك روز از ماه مرا روزه بدارد بهشت بر او واجب می شود.

از امام صادق(ع) روايت شده است كه چون ماه شعبان فرا می‌رسيد امام زين العابدين (ع)اصحاب خود را جمع مى‌نمود و مى‌فرمود اى اصحاب من مى‌دانيد اين چه ماهى است، اين ماه شعبان است و حضرت رسول (ص) مى‌فرمود شعبان ماه من است پس در اين ماه براى جلب محبت پيغمبر خود و براى تقرب به سوى پروردگار خود روزه بداريد.

در ماه شعبان دعاها و اعمال خاصی وارد است كه مهمترين آ‌ن‌ها در روز سوم اين ماه ولادت با سعادت امام حسين (ع)، روز چهارم ولادت حضرت ابوالفضل العباس(ع)، روز پنجم ولادت با سعادت امام زين العابدين (ع)، روز دهم ماه ولادت حضرت علی اكبر(ع) و شب پانزدهم شب بسيار مباركی است آن شب افضل به شهادت بعد از ليله القدر می باشد.

اعمال مشتركه ماه شعبان: ماه شعبان شرافت زيادی دارند و در فضيلت آن‌ روايات بسياری وارد شده است از حضرت رسول (ص) روايت شده كه:در هر روز هفتاد مرتبه ذكر « اَسْتَغْفِرُاللهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحيمُ الْحَىُّ الْقَیّوُمُ وَ اَتُوبُ اِلَیْهِ» گفته شود و بهترين دعاها و ذكرها در اين ماه استغفار است و هر كس هر روز در اين ماه هفتاد مرتبه استغفار كند مثل آن است كه هفتاد هزار مرتبه در ماه‌هاى ديگر استغفار كند، صدقه دادن در اين ماه اگرچه به اندازه نصف دانه خرمایى باشد، خوب است و خداوند بدن صدقه دهنده را بر آتش جهنم حرام می‌كند.

از حضرت صادق (ع) نقل شده است كه آن حضرت در باب فضيلت روزه شعبان فرمود چرا غافليد از روزه شعبان همچنين از ابن خالويه نقل شده در اين ماه مناجات شعبانيه بسيار خوانده شود زيرا مناجات حضرت اميرالمؤمنين و امامان دراين ماه دارای فضيلت بسيار است.

منابع : هدايه الانام الی وقايع الايام، محدث قمی، ص 97؛ مفاتيح الجنان.

نذر كننده، امر يا امور غير واجبى را بر خويش واجب مى گرداند كه پس از تحقق آن، اداى تكليف حجت شرعى است. و نذر قبل از اسلام هم در اديان و فرق مختلف مطابق آئين شان وجود داشت. معنويت و معرفت يك زن (حنِّه) به جايى مـى رسد كه عزيزترين موجـود خود را نذر خانه خدا مى كند و آن هم مورد پذيرش و قبول درگاه حق مى گردد.

شعور يك زن تا حدى است كه تسليم همه جانبه در مقابل خداوند را به فال نيك مى گيرد.

بگشاى درى كه در گشاينده تويى

بنماى رهى كه ره نماينده تويى

من دست به هيچ دستگيرى ندهم

كايشان همه فانيند و پاينده تويى(1)

حنِّه كيست؟

او مادر مريم عليهاالسلام و همسر عمران است، آن چه از برخى روايات بر مى آيد عمران يكى از پيامبرانى بود كه به او وحى مى شد. سال ها از عمر حنِّه سپرى گشت اما داراى فرزند نشد.

آن گاه با اخلاص، به پروردگار عالم توجه كرد و نذر كرد كه اگر خداوند به او فرزندى عنايت كند، آن را خادم و خدمتگزار بيت المقدس قرار دهد.

برای دیدن کامل این مطلب روی ادامه مطلب کلیک کنید.